لوازم اصلی مورد نیاز هر طبیعت گرد برای ورود و یا اقامت در طبیعت شامل موارد زیر می باشد.
کفش - پوشاک - جوراب - کوله پشتی - باتون - زیر انداز - کیسه خواب - دستکش و کلاه
الف - کفش
در گذشته کفش ها از دوختن چرم های سنگین درست می شدند تلاش هایی که برای کم کردن هزینه ها و بالابردن قابلیت کفش ها انجام گرفت ، منجر به پیدایش مواد اولیه جدید و روش های دیگری برای ساختن کفش ها شد. کفش های سنتی (چرمی) امروز کمتر متداول هستند و جای خود را به کفش هایی با طرح های جدید و رویه هایی از پلاستیک، الیاف مصنوعی و سایر مواد ترکیبی و مصنوعی داده اند. هرچند کفشها درحال تغییر هستند ولی وظایف و کارهایی که باید انجام دهند، تغییر پیدا نکرده است.
عاملی که بعضی از افراد کفش های چرمی را ترجیح میدهند، امکانات چند منظوره آنهاست. یک کفش معمولی کوهنوردی باید فصل مشترکی از سفتی و سرسختی دربرخورد به سنگ ها، محکم بودن در هنگام ضربه زدن به برف و راحتی کامل درطول برنامه سفر باشد در یک برنامه یک روزه ممکن است که کفش ها با چیزهایی مثل گل، پاکوب، جریانات آب، علف ها، سنگ ریزه ها، برف سفت، صخره هی سراشیبی و یخ درحال مبارزه و تماس باشند. کفش های چرمی سنتی ، دارای همه یا اکثریت مشخصات زیر هستند:
♦ ساق بلند (14تا19 سانتی متر) جهت محافظت و محکم نگهداشتن مچ پا در زمینهای سفت
♦ تخت ویبرام جهت تولید اصطکاک روی مسیرهای لغزنده برفی، گلی و پوشش گیاهی
♦ لایه ای مابین تخت و قسمت روکش
♦ یک نوار لاستیکی که عایق بین تخت و رویه کفش است و به ضدآب بودن آن کمک می کند
♦ یک لایه نسبتاً سفت از جنس پلاستیک که در تخت کفش قرار دارد.
♦ حداقل نقاط دوخت و دوز به منظور جلوگیری از نفوذ آب به درون کفش
♦ زبانه روی کفش در قسمت زیر بند جهت جلوگیری از ورود برف به درون کفش
♦ دو یا سه لایه چرم در قسمت انگشتان و یا پاشنه به منظور محافظت از انگشتان و استحکام کفش
♦ صفحه داخلی در قسمت پاشنه پا که باعث افزایش ثبات و راحتی قراردادن پاشنه در هنگام فرود از شیب ها میشود.
♦ قسمت رویه که خیلی عریض باز میشود و حتی در حالت های یخ زده و خیس هم می توان کفش را از پا درآورد.
پیشرفت در فن آوری تولید کفش باعث بوجود آمدن کفش هایی شده که بخشی از رویه چرمی آنها با پارچه هایی از الیاف مصنوعی پوشیده شده است. بعضی از این کفش ها مناسب فعالیتهای طبیعت گردی هستند. کفش هی چرمی- الیاف مصنوعی دارای مزیت هایی هستند که بخشی از آنها به این قرارند:
♦ وزن کمتر
♦ راحتی بیشتر و زمان کمتر برای جا بازکردن یا آب بندی شدن
♦ زمان کمتر برای خشک شد
♦ قیمت پایین تر
اما این تیپ کفش ها نسبت به کفش های تمام چرمی دارای امتیازات منفی هم هستند که عبارتند از:
♦ ثبات کمتر روی مسیرهای سخت
♦ قابلیت ضدآب کمتر
♦ استحکام و دوام کمتر
♦ سفتی و سختی کمتر در هنگام ضربه زدن با پا در برف
اغلب این کفش ها برای راه رفتن روی مسیرهای پاکوب مناسب هستند. با این وجود اگر این تیپ کفش ها را در فعالیتهای طبیعت گردی استفاده می کنید، به چند نکته دیگر هم باید توجه داشته باشید:
حتماً کفش دارای ساقه بلند برای حفاظت از مچ پا باشد، در قسمت پاشنه پا و انگشتان که بیشتر به سنگ سائیده می شود، لایه اضافی وجود داشته باشد. داشتن یک پاشنه مناسب برای مواقعی مثل راه رفتن روی برف نیز از واجبات است. بعضی از کفش های چرمی- الیاف مصنوعی دارای لایه گورتکس هستند که باعث می شود تا پا بیشتر خشک بماند ، البته کفش با لایه گورتکس برای تمام سفرها توصیه نمیشود زیرا پاکیزه نگهداشتن منافذ گورتکس سخت است و ممکن است که براثر گل و یا عرق کردن مسدود شود. بعلاوه گورتکس باعث گران تر شدن کفش می شود و در هوای گرم ممکن است پاها درون آن راحت نباشد.
انتخاب درست:
یک کفش خوب باید قابلیت مواجه شدن با شرایط سفر را داشته باشد که البته هیچ کفشی قادر نیست که به تنهایی دارای کلیه قابلیتها باشد. به این منظور فروشگاه ها دارای مجموعه ای از انواع کفش های راه پیمایی های سبک، نیمه سبک تا کوهنوردی های تمام عیار هستند. درجه سختی تخت کفش، سفتی و محکمی ساق کفش و چگونگی تأثیر تخت و ساق کفش مقابل یکدیگر از مسایل مهم هستند. به طور کلی هر کفش باید فصل مشترکی از راحتی پا در هنگام راه رفتن و توانایی فنی آن باشد. برای مسیرهای پاکوب و برفی ساده و یا سنگی، کفش باید دارای تختی سفت و ساقی محکم برای محافظت از پا بوده ، درعین حال به اندازه کافی دارای انعطاف و راحتی باشد. هر دو نوع کفش چرمی و چرمی- الیاف مصنوعی برای این منظور مناسب هستند، چرا که کف و ساق آنها به اندازه کافی محکم است.
جهت راهپیمایی های فنی تر، کفش های محکم تر و سفت تر برای راه رفتن روی لبه ها مناسب میباشد.
کفش مناسب:
با توجه به نوع برنامه یک طبیعت گرد ممکن است درمسیرهای کوتاه یک نوع کفش به پا کند، نوع دیگری در کمپ به پا داشته باشد و شاید کفشی دیگر را هم برای مواقع صعود مورد استفاده قرار دهد. اگر تعداد کفش های بیشتری در دسترس هستند و شخص هم در حمل بار اضافی مشکلی ندارد به این نکات برای انتخاب کفش توجه کنید:
♦ کفش های مناسب و قابل انعطاف برای مسیرهای آسان و قابل دسترس- معمولا پا در این نوع کفش ها تاول نمی زند و نسبت به کفش های چرمی، خستگی کمتری در پا ایجاد می کنند. البته این کفش های سبک نقاط اتکاء خوبی برای مواقع حمل کوله های سنگین نیستند، مخصوصاً در راههای سخت و یا در هنگام پایین آمدن یا بازگشت.
♦ کفش های دو، کتانی، سندل و یا جورابهای ضخیم جهت راحتی در هنگام اقامت در کمپ استفاده میشوند . با استفاده از این نوع کفش ها، به پاها و کفش های کوهنوردی خود که آنها را ساعتها پوشیده اید، استراحت کوتاهی خواهید داد . از این کفش ها برای عبور از عرض رودخانه هم می توان استفاده کرد.
♦ کفش های حرارتی یا عایق و یا جورابهای از جنس پولار برای هنگام اقامت یا در مواقع خواب
♦ روپوش کفش برای هوای سرد.
این مطلب ادامه دارد...
